Strach

Witam. Mam dość nietypowy problem który dezorganizuje mi życie. Mimo, że mam 18 lat, mój problem jest trochę dziecinny...mianowicie ja się ciągle boje. Boje się wyimaginowanych istot w mojej głowie. Tak jak małe dzieci boją się, że "coś do nich przyjdzie". Mam to samo, tylko w trochę zaawansowanym stopniu. Kiedy przychodzi wieczór, pojawiają mi się w głowie tak dziwne pomysły, że staram się na siłę myśleć o czymś innym, ale one są silniejsze. Siedząc przy biurku co chwila się odwracam, boje się, że zaraz ktoś podejdzie i zacznie mnie dusić. Boje się iść do łazienki, bo w głowie powstaje mi wizja, że w kącie będzie stał mały, wyschnięty człowiek i będzie miał wielkie, całe czarne oczy. Kiedy się kąpie, ciągle patrze w górę, wydaje mi się, że zaraz do prysznica będzie zaglądało mi szare, łyse stworzenie z oczami kota. Boje się wejść do salonu, bo mam wyobrażenie, że na fotelu leży ciało bez głowy. Czasami robiłam tak, że przestawiałam meble, kiedy bałam się że za nimi ktoś będzie, ale to nie daje skutku, bo ja mam ciągle nowe wyobrażenia. Kiedy na miejscu fotela, na którym miało leżeć ciało, postawiłam sofę, pod którą kładł się mój pies, wchodząc do pokoju bałam się, że zamiast mojego psa, będą leżały tam jego rozkładające się szczątki. Od kilku dni, prześladuje mnie myśl, o upiorze, całym czarnym, wydaje mi się, że za chwile wejdzie do mojego pokoju. Wcześniej co chwila spoglądałam w sufit, bo bałam się, że w sufit wklejona/wmurowana jest martwa dziewczynka, która na mnie patrzy. Takich sytuacji jest całe mnóstwo... Ale one nie zdarzają się tylko w domu. Kiedyś np szłam z rana na autobus, a za mną szedł pan, który często kaszlał. Była zima, więc z rana było jeszcze ciemno. Im częściej kaszlał, w głowie pojawiały mi się okropne myśli, że on się rozkłada, że jest zombie, że jest coś z nim nie tak, bo już dawno umarł - no i zaczęłam uciekać. Musze też podkreślić, że w życiu nie obejrzałam żadnego horroru, nigdy nie czytałam strasznych historii, czasami mimo woli o czymś usłyszę, ale nigdy nie jest to tak straszne jak moja wyobraźnia. Wiem, że jeżeli obejrzałabym jakikolwiek horror, już chyba w życiu nie usnęłabym. Do tego mam ciągłe koszmary. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek miała normalny sen, zawsze jest to koszmar. Często śni mi się, że chodzę po zwłokach, albo jakieś odkopuje. Często też śni mi się śmierć moich bliskich, ale jest to zawsze okrutne np. kogoś z mojej rodziny ktoś tnie piłą mechaniczną, albo rąbie siekierą. Kiedyś prześladował mnie sen, że po ciemnym parku goni mnie starsza pani z siekierą. Ale najgorsze są sny, są te, w których boje się i nie wiem czego. Uciekam przed czymś, albo chodzę po jakimś starym domu i po prostu śmiertelnie się boje...
Nigdy nie widziałam na oczy tego co sobie wyobraziłam. Nigdy nie spotkało mnie nic strasznego, żadna podejrzana historia mi się nie przytrafiła. Jak byłam mała, miałam tak samo, ciągle się bałam, ale jeszcze wtedy nie miałam takich wyobrażeń, wtedy ograniczało się to do duchów, czy po prostu złodziejów. Bardzo długo spali ze mną rodzice, bo odstawiałam okropne sceny kiedy kazali spać mi samej. Wpadałam w szał, okropnie się bałam, krzyczałam i płakałam ze strachu. Z czasem mi to minęło, był nawet okres, że często sama zostawałam na noc w domu (kiedy miałam 13-16 lat). Ale od dwóch lat znów się boję. Całe noce nie śpię, kiedy położę się, boje się zamknąć oczu. Śpię przy zapalonym świetle, i grającym radiu, bo wszelkiego rodzaju odgłosy (wiadomo jak to w nocy) pobudzają moją wyobraźnie do granic możliwości. Nawet myje głowę z otwartymi oczami, bo ciągle muszę patrzeć czy przypadkiem "coś" nie weszło mi do łazienki. Staram się z tym walczyć, myśleć o czymś przyjemnym, przed snem oglądam spokojne filmy, wieczorami kiedy leże w łóżku często do kogoś dzwonie, ale kiedy mam się kłaść znów się boje. Najczęściej usypiam po prostu ze zmęczenia, kiedy już nie mam siły czuwać. Ale usypiam koło godz 3, 4 a czasami o 5 muszę wstać. Dużo osób, którym mówiłam o swoim problemie, podpowiadało mi, abym rysowała to co sobie wyobrażam. Ale wiem, że nie umiałabym odzwierciedlić tego na kartce, a to co narysowałabym, byłoby kolejnym powodem do strachu. Godzinami tłumaczę sobie, że takie coś nie istnieje, a nawet jeżeli, to przecież nie jest w stanie mi nic zrobić, nikt nigdy nie umarł przez jakiegoś upiora, czy potwora... Ale się boje. I nie panuje już nad tym. Mam nadzieje, że znajdzie się na to jakieś rozwiązanie... Pozdrawiam